Mijn lievelingshobby is voetbal. En als ik dit vertel aan anderen is de standaardreactie: ‘Oké, en een beetje serieus of gewoon voor de lol?’

‘Ehh, gewoon voor de lol,’ zeg ik dan maar.

Twijfelende twintiger - vrouwenvoetbal

Want hoe leg je uit hoe serieus je die zondagochtenden op het achterste veld bij FC Bal-op-het-dak neemt? Hoe je het liefst geen wedstrijd mist, terwijl je ouders niet eens komen kijken omdat het ‘niet om aan te zien is, sorry’ (aldus moeder Pruijn).

Hoe beschrijf je de kriebels die je elke wedstrijd weer voelt als het spel op het punt staat te beginnen? Waarna 90 minuten volgen waarin je als een kip zonder kop rondrent, op zoek naar die driehoekjes die op het magneetbord altijd zo verdomd logisch lijken. 90 minuten waarin polletjes vaker wel dan niet in de weg zitten van wat een wereldgoal had kunnen zijn. En waarin het spel vaker wel dan niet stilligt, doordat bij iedere ingooi iemand de sloot of de paardenwei in moet. En dat is heel vaak. Maar ook 90 minuten waarin het gebrek aan balgevoel meer dan gecompenseerd wordt door onbegrensd enthousiasme.

“90 minuten waarin polletjes vaker wel dan niet in de weg zitten van wat een wereldgoal had kunnen zijn. “

Leg maar eens uit dat op zondag je smetvrees plotsklaps verdwenen is, want ineens maakt het niet meer uit dat je een spons in je gezicht geduwd krijgt die net van de zweetkuit van iemand anders komt. De spons die uit een waterzak komt die altijd lek is. De waterzak die naast een EHBO-kist ligt waar alleen nog gaasjes in zitten uit de vorige eeuw, omdat het enige waar je wat aan hebt als eerste verdwijnt: paracetemol voor de katers en pleisters voor de piercings. En dan natuurlijk nog die shirtjestas, waarvan het altijd weer de vraag is of hij meegekomen is naar de uitclub.

Laat iemand maar eens begrijpen dat je tevreden kunt zijn met een
9-0 verlies, want ‘het gaat al veel beter dan begin van het seizoen’. Dat je levensgevaarlijke overtredingen samen met de gedupeerde weglacht, want ‘zo was het natuurlijk niet bedoeld’. Hoe fanatiek de trainsters zijn: druk in de weer met magneetborden en leren mappen met plattegronden van het veld. Alles om complexe spelsituaties kristalhelder uit te leggen. Waarna iedereen knikt maar niemand het begrijpt.

Twijfelende twintiger - damesvoetbal

En hoe beschrijf je de waarde van die wijntjes in de kantine na de wedstrijd. De kantine waar iedereen je naam kent – al ken jij alleen de gezichten – omdat je er als klein meisje buiten al magrietjes plukte. Waar je rode wijn drinkt die koud heeft gestaan omdat een onbeholpen kantinehulp niet weet hoe het hoort. Maar dat maakt niet uit want hij kost maar €1,70. De kantine waar niemand de muziekinstallatie snapt waarop Danza Koduro nog in de top 40 lijst staat. Dus waar je geen andere keus hebt dan je bezig te houden met de onzinnige gesprekken. En de goedkope wijn.

Rumag - vrouwenvoetbal

En toch zou ik willen dat iedereen het wél begreep. Hoe waardevol het is om een paar keer per week je verstand op nul te kunnen zetten. Dat de gesprekken nergens over hoeven te gaan en je het toch leuk hebt. Dat je samen hard werkt en daarna drinkt op de overwinning. Of het gelijkspel. Of het verlies.

Dat alles even vanzelf gaat, zonder op te letten wat je zegt, hoe je doet en hoe je eruit ziet. Want je kunt veel over vrouwenvoetbal zeggen, maar fraai is het niet. Dus wat maakt het uit. Zo worden de extensions aan de kapstok gehangen, de sieraden afgedaan, gaan de haren op een knot en worden gescheurde nagels en lelijke blauwe plekken voor lief genomen. 

Dus ‘een beetje serieus of gewoon voor de lol?’

Die 90 minuten waarin de twijfelende twintiger in mij heel even thuisblijft. Die neem ik heel serieus. 


1 reactie

Janneke · 13 november 2018 op 17:52

Held! Dit is precies zoals het is! I love zondag middag omdat het dan kantine tijd is! En ik dan lekkere koude rode wijntjes met jou kan drinken na een fanatieke wedstrijd:)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *