Popster? of toch kapster?

Als je me 20 jaar geleden vroeg wat ik wilde worden, hoefde ik niet na te denken. ‘Popster’. Helaas lieten mijn gebrek aan vocaal talent en ritmegevoel deze droom al snel in duigen vallen. Ik stelde snel mijn ambities bij. Kapster ging het worden.
Ambitieus als ik was begon ik druk te oefenen, te beginnen met de Barbie van mijn zus. Ik had fraai de dode punten eraf geknipt. Vond ik zelf. 

Popster - carrierekeuzes - twijfelende twintiger

Hierover verschilden de meningen. 

De schaar werd vanaf toen angstvallig bij me uit de buurt gehouden, dus ook die droom moest ik laten varen.

Uiteindelijk wilde ik wel professioneel Computeraar worden. Hele dagen een beetje klooien met Paint (later CU2, daarna Hyves), dat leek me wel wat. Zo’n 15 jaar, een flinke studieschuld, 3 banen én een eigen bedrijf verder en ik mag mezelf online marketeer noemen. Dat gaat best lekker, zou je denken.

Één van mijn vroegere Ms Paint-kunstwerken:

Paint kunstwerk - twijfelende twintiger

En toch heb ik geen idee waar ik mee bezig ben.

Ik las bijvoorbeeld ‘Babe you got this’. Daarin werd keer op keer benadrukt, door van die irritant succesvolle vrouwen, dat je een vlag op de horizon moet hebben. Een doel. Een 5 of 10-jarenplan. Anders kom je er niet.

Pfff. Telt een 5-urenplan ook? Ik weet niet hoor, wat ik wil worden als ik groot ben. De wens om popster te worden komt af en toe nog even bovendrijven (tot ik mijn eigen voicemessages terugluister. Dan wil ik graag mijn excuses aanbieden aan iedereen die naar mijn stem moet luisteren). Of misschien word ik wel fulltime moeder, net als die grietjes bij 4 handen op één buik. De hele dag lekker bankhangen, roken en Red Bull wegtikken, lijkt me heerlijk. Of Girlboss, omdat je dan onbeperkt van die leuke notitieblokjes mag kopen bij de Hema.

babe you got this - twijfelende twintiger

Hoe kies je wat je wil worden?

Kijk, ideeën genoeg. Maar even serieus: hoe kies je wat je wil worden? Of wat je volgende carrière stap gaat zijn? Salaris? Verantwoordelijkheid? Status? Vakantiedagen?

Ik denk dat veel keuzes niet per se gemaakt worden omdat we er gelukkiger van worden, maar omdat ze voldoen aan onze traditionele definitie van succes: een promotie, meer verdienen, meer status. Iets waar we schouderklopjes voor krijgen als we erover vertellen op de kringverjaardag.

En laten we eerlijk zijn: als het hoogtepunt van jouw jaar was dat je een nieuwe nietmachine hebt gekregen, dan houd je waarschijnlijk wijselijk je mond als je neef zit te vertellen dat hij benoemd is tot Chief Growth Officer.

Droombaan - twijfelende twintiger

De piramide van Maslow

En daar kunnen we niks aan doen, want (komtie, even een stukje theorie):

Volgens meneer Maslow en zijn behoeftenpiramide hebben wij allemaal basisbehoeften. Zodra de basisbehoeften bevredigd zijn (genoeg eten, een dak boven je hoofd) krijg je behoefte aan sociaal contact en vervolgens aan waardering en erkenning. En, helemaal bovenin: de behoefte om het meeste uit jezelf te halen.

En nu hebben wij de luxe dat we allemaal gezellig bovenin de piramide zitten.

Allemaal druk te schreeuwen om aandacht en waardering. Alles voor een duimpje, een hartje of kudo’s. En allemaal aan elkaar en onszelf te bewijzen dat we iets te bieden hebben aan de wereld. Stilzitten is geen optie, want er is altijd iemand om je heen die het nét beter doet dan jij. Als je net een stap hebt gemaakt, moet je weer om je heen gaan kijken: what’s next? Waarom niet gewoon een keertje: ‘Yes, ik ga lekker!’

En zelfs als je lekker bezig bent, en het hoogste woord kunt hebben op de kringverjaardag, doe je dan echt iets waar je blij van wordt? Of gewoon iets wat tof klinkt?

Zo veel werk tegenwoordig lijkt zinloos. Vroeger merkten mensen direct de zin van het werk dat ze deden: de groenten die je uit de grond haalde waren je avondeten. Maar als je de dag van vandaag gestrest een verslag uittikt van de vergadering omdat je baas die vanmiddag nog wil hebben. Of als er 12 mensen druk zijn met een reclame-mail die geen klant leest. Waar hebben we het dan eigenlijk over?

Dus werk moet leuk zijn. Iets bijdragen. Tof klinken tegenover de buitenwereld. En ik wil ook leuke collega’s, flexibele uren, onbeperkt vakantiedagen, een glijbaan in de kantine en, en, en. Oja, en het moet ook nog eens de rekeningen betalen

Wat betekent dat dan voor mijn 10-jarenplan? Waar wappert mijn vlag op de horizon?

Oké, laat maar, toedeloe! Ik blijf toch maar liever aanmodderen. Dat ging de afgelopen 15 jaar ook prima.

Categorieën: BusinessKeuzestress

1 reactie

Laurens Smit · 16 augustus 2018 op 20:14

Ik ben blij dat ik niet de enige ben met een aanmoddermentaliteit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *